100 keer bloedgeven: "Je helpt zonder moeite te moeten doen"
Jouri De Block (52) gaf in augustus voor de honderdste keer bloed. Een indrukwekkende mijlpaal die hij al sinds zijn studententijd trouw volhoudt. We spraken met hem over motivatie, engagement en waarom bloedgeven voor hem vanzelfsprekend is geworden.
Jouri, kan je jezelf even voorstellen?
Ik ben Jouri De Block, ik ben 52 jaar.
En in augustus was het zover: je honderdste bloeddonatie.
Ja, dat klopt. Mijn honderdste keer. Als je dat zo hoort, klinkt dat misschien veel, maar ik ben daar eigenlijk al zo’n 25 jaar mee bezig. Ik ben ermee begonnen op het einde van mijn studententijd in Gent.
Wat heeft je toen aangezet om te beginnen met bloedgeven?
Dat is een combinatie van wie ik ben en wat ik heb meegemaakt. Als ik aan iets begin, dan ben ik daar trouw in en wil ik dat blijven doen. Daarnaast was er iemand in mijn kennissenkring die een zware operatie moest ondergaan en daarbij veel bloed had verloren. We hoorden toen hoeveel bloed er nodig was geweest en dat heeft mij echt geraakt.
Dat maakte het plots heel concreet.
Ja, absoluut. Ik heb die persoon ook bezocht in het ziekenhuis en gezien hoe belangrijk die zorg was. Zonder dat bloed had het misschien veel slechter kunnen aflopen. Dat besef is echt blijven hangen.
Weet je welke bloedgroep je hebt?
Ik heb A-positief. Dat is, naar het schijnt, een vrij veelvoorkomende bloedgroep. Dat betekent ook dat mijn bloed voor veel mensen bruikbaar is en dat motiveert natuurlijk extra.
Wat maakt dat je het al die jaren blijft doen?
De manier waarop je gemotiveerd wordt speelt zeker een rol. Je krijgt een kaartje, een sms, een mail. Je voelt dat ze moeite doen om het goed te organiseren en mensen te waarderen. En eerlijk: om de drie maanden een uurtje uur vrijmaken, dat is echt geen grote opoffering.
Het is dus geen last?
Nee, helemaal niet. Integendeel zelfs. Het is bijna een vast moment geworden. Ik maak er ook altijd iets gezelligs van: eerst bloed geven en dan op bezoek gaan bij mijn familie, of soms omgekeerd. Het is ook een sociaal gebeuren. Ik kom bijna altijd wel iemand tegen die ik ken, vaak mensen uit mijn jeugd.
Zit bloedgeven ook in de familie?
Eigenlijk niet echt. Mijn dochter is wel eens mee geweest, ze is nu twintig. Als het lukt, wil ze dat blijven doen, maar haar agenda is soms moeilijk door studies en stages. Toch denk ik wel dat het een beetje in de genen zit: zorgen voor anderen, burgerzin tonen.
Wat zou je zeggen tegen mensen die twijfelen om bloed te geven?
Gewoon doen. Er is zoveel nood in de zorg en dit is iets waarmee je écht kan helpen, zonder dat het veel moeite kost. Mensen zeggen soms dat je lang moet wachten, maar dat heb ik nog nooit meegemaakt. Alles is goed georganiseerd en je wordt vriendelijk ontvangen.
Voor jou is het dus een kleine moeite met grote impact.
Ja, precies. Het is misschien geen heroïsche daad, maar het is wel burgerzin. Iets doen voor anderen, gewoon omdat je het kan.
Zin om Jouri en alle andere vrijwilligers en trouwe bloedgevers een welverdiend applaus te geven?
Tijdens onze nieuwjaarsreceptie op zondag 18 januari 2026 om 10u zetten we Jouri samen met andere trouwe bloedgevers extra in de bloemetjes. Hun engagement en inzet maken elke dag opnieuw het verschil en dat mag gezien worden.
Daarnaast worden ook de certificaten uitgereikt aan de deelnemers die de EHBO-cursus succesvol hebben gevolgd en geslaagd zijn. Zo vieren we niet alleen inzet, maar ook kennis en paraatheid om anderen te helpen wanneer het nodig is.
Iedereen is van harte welkom op deze nieuwjaarsreceptie van Rode Kruis lokaal Moerbeke-Wachtebeke om samen het nieuwe jaar in te zetten en onze vrijwilligers te bedanken.
? Moerhofstraat 18a, Moerbeke