Geschiedenis van onze afdeling

1.   Ontstaan & W.O. I

In 1906 lanceert het Ministerie van Landsverdediging het verzoek om in leper een Rodekruiscomité te stichten.

De dokters Lagrange, Oonck en Demeulemeester verzoeken de zusters van de congregatie van de Voorzienigheid uit Séés (Frankrijk) een kliniek op te richten in de Ieperse Oude Houtmarktstraat. In 1910 sticht Dr. Donck samen met Mej. Berthe Boone " Het Werk der Kindervoeding ". "De dames van het Rodekruiscomité waren daarbij aanwezig" (uit het Iepers Kwartier). De fundamenten van de Ieperse Rodekruisafdeling zijn gelegd.

Het Rode Kruis in de Kattenstad krijgt stilaan vaste vorm onder het voorzitterschap van Georges Lapiere, een plaatselijke "nijveraar". Hij wordt in het najaar van 1914 opgevolgd door Dhr. Baus met Dhr. Van der Mersch als secretaris.

Intensieve bombardementen ontvolken de streek. Ook de hulpposten van het Rode Kruis komen uiteindelijk leeg te staan bij personeelsgebrek.

2.   Interbellum

Na de wapenstilstand keren de inwoners van leper druppelsgewijs terug naar hun zwaar getroffen stad. In 1922 wordt het Rodekruiscomité heropgericht onder impuls van Dr. Brutsaert.  Vier jaar later, onder het voorzitterschap van Notaris d'Huvettere, haalt men de cursussen van onder het stof. Dr. De Roo staat in voor de opleiding van de eerste ambulanciersters, die in 1927 hun diploma behalen. Om een degelijk ziekenvervoer te kunnen waarborgen, krijgt de afdeling in 1927 een voor die tijd moderne ambulance. De ziekenwagen is uitgerust met alle comfort en biedt plaats aan 2 slachtoffers en 2 verzorgers.  Van dan af was de organisatie goed gestructureerd met maandelijkse vergaderingen van het dienstpersoneel. Zodat het Ieperse Rode Kruis in 1940 reeds kan bogen op 118 gedi­plomeerden.

 

3.   W.O. II

Opnieuw breken woelige tijden los. De Duitse oorlogsmachine rukt op naar de Belgische grenzen, maar het Ieperse Rode Kruis staat paraat. Op 2 februari. 1940 opent het Hulp­hospitaal nr. 27 , gelegen in de D'Hondstraat (huidige Stedelijke Muziekacademie), de deuren. Tweehonderdzes­ennegentig 296! soldaten worden er verzorgd. Vanaf 20 mei 1940 neemt burgemeester Jan Vanderghote het voorzitterschap waar. De talrijke humanitaire activiteiten van de Ieperse Rodekruismedewerkers kunnen de oorlogsgruwel niet doen verdwijnen, maar lenigen waar mogelijk de grootste nood.

 

4.   De jaren ’50, -60, -‘70

Na de oorlog komt de Rodekruisafdeling leper tot volle bloei. De agenda staat bol van de activiteiten.

In de zestiger jaren kent de afdeling een hoogtepunt met de opening van het Bloedcentrum ‘Prinses Paola'. Sindsdien blijft het aantal bloedgevers stijgen.

De leergangen zijn een succes en worden door vele mensen gevolgd. Het aantal gediplomeerden groeit gestaag. De nationale erkenning blijft dan ook niet uit, in 1971 en 1975 worden respectievelijk de Nationale Trofee van Verdienste en de Nationale Trofee van het bloed uitgereikt aan het Ieperse Rode Rruis.

 

5.   De jaren ’80 tot heden

In deze laatste periode is het Rode Kruis van leper blijvend actief. Het stelt zich vooral ten dienste van de bevolking. Dit uit zich in verschillende activiteiten zoals preventieve diensten, sociale acties, uitlening van boeken aan zieken, secundair ziekenvervoer, jeugdwerking, het inrichten van verschillende cursussen, meewerken aan de dienst 100, uitbouwen van een SIT, inrichten bloedcollectes,  ...  . Voor de organisatie daarvan en voor de goede werking moet het Rode Kruis van leper zelf zoeken naar de nodige fondsen. Dit gebeurt op verschillende manieren maar de lidgelden en de veertiendaagse met vignettenverkoop zijn bij het publiek het best gekend.

In '86 komt Ingrid Mestdagh aan het roer van onze Ieperse afdeling te staan. In 2004 draagt Ingrid de fakkel over aan Johan Dehem, om als ondervoorzitter het nodige tandje bij te steken.