;

“Het zou onlogisch zijn om als gezonde mens geen bloed te geven.”

Jo (70) geeft al bijna vijftig jaar bloed. Het begon al tijdens zijn legerdienst, en ondertussen werd hem al meerdere keren duidelijk hoe belangrijk donoren zijn. “Een kennis kreeg leukemie door de kernramp in Tsjernobyl, ik ben toen met de collega’s gaan doneren.”

“Tijdens mijn legerdienst in Duitsland begon ik  bloed te geven. Bij de kazernes stonden enorme rijen soldaten aan te schuiven om te doneren. De grootste stimulans voor hen was natuurlijk wel de twee vrije dagen die je toen kreeg (lacht). Het zijn deze inzamelingen, en die in mijn latere job, waar ik de gewoonte om bloed te geven  aan overhield . Wanneer het Rode Kruis langskomt in bedrijven of kazernes is de drempel om te doneren veel kleiner, de ene wil daar niet onderdoen voor de andere. Zo ben je, zonder dat je het goed beseft, plots bloeddonor. Ik vind het niet meer dan normaal dat ik dit doe, het zou net onlogisch zijn om als gezonde mens geen bloed te geven. En bovendien is het allesbehalve een zware inspanning, je ligt hier op je gemak in een zetel.”

Ziek door de gevolgen van Tsjernobyl

”Bloed geven is ideaal voor mij. De enige keer dat ik het wel mijn plicht vond om plasma te doneren, was toen de dochter van een collega ernstig ziek werd. Zij was in 1986 op reis in de buurt van Tsjernobyl op het moment dat de kernramp daar gebeurde. Een jaar later belandde zij in het ziekenhuis met leukemie door de hoge dosis straling. Op dat moment deed haar omgeving een oproep om plasma te geven, en samen met enkele collega’s zijn wij toen gaan doneren. Helaas is zij achteraf toch nog overleden aan de ziekte. 

Dit was niet de enige keer dat ik inzag dat doneren enorm belangrijk is. Mijn schoonbroer had ook veel bloed nodig na een zwaar fietsongeval. Hij onderging verschillende rugoperaties en kwam er gelukkig bovenop. Al zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn, want hij is tot zijn middelste verlamd geraakt.” 

Flauwe excuses

“Voor mij en mijn dochter, die op haar werk zelf bloedinzamelingen organiseert, is bloed geven hierdoor echt een evidentie geworden. Ik schrik nog steeds van het feit dat er in mijn omgeving zo weinig mensen bloed geven. Natuurlijk probeer ik anderen dan toch te overtuigen, maar vaak komen ze af met flauwe excuses om het toch niet te moeten doen. Dat vind ik oprecht jammer!”