;

“Bloed geven, dat zit in mijn bloed!”

Herman (67) verloor op jonge leeftijd zijn vader maar zette diens traditie om bloed te geven verder. “Op mijn beurt gaf ik de traditie ook door aan mijn kinderen.”

“Toen ik dertien jaar oud was verloor ik mijn vader aan een hartinfarct. We waren met zes thuis, en samen met mijn broers en zussen besloten we toen om zijn traditie als donor verder te zetten. Aangezien hij het niet meer kon, was het nu aan ons. Tenslotte hadden we het met de paplepel meegekregen. Ik herinner me zelfs nog dat we in het dorp soms met vijf van ons gezin bloed gaven op hetzelfde moment.”

Traditie doorgeven

“Op mijn beurt gaf ik de traditie ook door aan mijn kinderen, mijn zoon hangt hier zelfs met zijn foto aan de muur van het donorcentrum als erkenning voor zijn honderdste donatie. Ik dacht toen: “Wanneer ik stop met bloed geven en mijn kinderen nemen het overdan komen er twee nieuwe donoren in de plaats .” Als iedereen dat doet, dan blijft het hier mooi draaien he.”

“Door omstandigheden kunnen mijn kinderen jammer genoeg geen bloed meer geven, maar zelf blijf ik wel trouwe donor. Om regelmatiger te kunnen doneren, stapte ik over naar plasma en bloedplaatjes . Ik hou daarvoor een strak tweewekelijks ritme aan om zoveel mogelijk te kunnen geven, maar ook om altijd samen met dezelfde mensen te doneren. In het begin hadden wij echt ons babbelhoekje van vijf donoren, 25 jaar later blijven we nog met twee over.“

Op een kwartier mensenlevens redden

“Voor mij is het echt logisch om dit te doen, het is een routine geworden. Ik zou het echt aan iedereen aanraden, maar je kan niemand verplichten natuurlijk. Besef gewoon dat het heel snel kan gaan, bij een ongeluk kan je zelf ook bloed nodig hebben en dan zal je blij zijn dat er bloed genoeg is. Op een kwartier kan ik hier het leven van meerdere mensen redden, dat is het echt waard. Doneren zit in mijn bloed! Ik help gewoon graag andere mensen!”