Mijn eerste keer...

Sinds 5 maand werk ik als manager Zorg en Jeugd voor Rode Kruis-Vlaanderen. Als logistiek manager was ik op zoek naar een uitdaging waar ik mijn ervaring kon inzetten met een breder maatschappelijk effect. Dat leidde me uiteindelijk naar Rode Kruis-Vlaanderen.

De eerste maanden lag de focus vooral op het leren kennen van de structuur van de organisatie en het optimaliseren van een aantal processen. Tot nu toe was er nog niet zoveel tijd om de activiteiten van Zorg en Jeugd van korter bij te beleven, maar afgelopen donderdag was het zover, mijn eerste kampbezoek!

Ik had hier uiteraard via mijn stafmedewerkers al veel over gehoord: onze kampsets in het ‘pakhuis’ opruimen, Rode Kruissjaaltjes opvragen, armoede bij kinderen ervaren, moeilijke situaties voor monitoren, … maar ik was toch benieuwd om die sfeer ter plaatse zelf op te snuiven en te beleven.

Bij aankomst, maakte ik eerst kennis met de vrijwilligers in de keuken. Zij waren volop bezig met het op smaak brengen van de spaghettisaus, terwijl ik de kaassaus voor de vegetariërs mocht maken. Ik maakte kennis met gedreven mensen, fijne mensen, maar vooral mensen met een groot hart. Toen de kinderen terugkwamen van hun dagtocht, een heus touwenparcours,  schoven we meteen met hen aan tafel. Het was even geleden voor mij dat ik ‘verplicht werd om mijn bord leeg te eten of geen dessert’, maar gesmaakt heeft het zeker.

Het meest beklijvende moment was een spontane knuffel van mijn buurvrouw aan tafel, een flinke jongedame van 13. Toen de hoofdmonitor met de post langskwam, vroeg ze me om haar brief voor te lezen. Dat ging immers niet zo vlot voor haar. Het was een mooi versierde brief, met glinstertjes.  Ze straalde toen ik de brief voorlas en ik genoot mee in haar plaats.

Teruggekomen aan de tafel, liet mijn andere buur een kaartje lezen van haar leefgroep. Een fantastische kaart met enkele ‘codewoorden’ in, waarvan ik de betekenis toegefluisterd kreeg. Toen ze me vroeg waarom ze van haar eigen ouders nooit een kaartje kreeg, wist ik even niet wat antwoorden. Wat voor mij evident lijkt, is dat blijkbaar niet.

Even later maakten de kinderen zich klaar voor de avondfilm. Een groep monitoren, elk met hun eigenheid en karakter, voerden verschillende taken uit. Iedereen zag er moe uit maar niemand klaagde, zelfs niet toen de kabel van de beamer net te kort bleek te zijn en er nog snel een oplossing gevonden moest worden. Na de film werd nog even doorgewerkt tijdens de avondvergadering maar nadien zat de dag erop en keerde ik terug naar huis.

Mijn eerste keer, ik zal hem niet snel vergeten. De dingen waar we binnen Rode Kruis-Vlaanderen dagelijks naar streven – kwaliteit, efficiëntie, effectiviteit en professionaliteit – wil ik verder uitdragen zodat deze maatschappelijk kwetsbare kinderen een nog betere herinnering overhouden aan die ene mooier zomer!

 

Meer info over onze Vakantiekampen

Meer artikels van deze expert

      De websites van Rode Kruis-Vlaanderen maken gebruik van cookies om jouw bezoek zo vlot mogelijk te laten verlopen. We installeren daarvoor technische cookies die noodzakelijk zijn voor het goed functioneren van deze websites en analytische cookies om het algemeen gebruik van de websites te meten. Door verder te surfen op onze websites ga je akkoord met ons cookiebeleid.