Aardbevingen in Indonesië

Opnieuw is Indonesië opgeschrikt door aardbevingen en een tsunami, dit keer in Sulawesi. Vorige maand werd het Indonesische eiland Lombok getroffen door verschillende aardbevingen. De lokale overheid spreekt intussen over meer dan 1.000 dodelijke slachtoffers en honderden gewonden. Het Indonesische Rode Kruis is ter plekke om hulp te bieden.

Help nu en doe een gift via ons online platform, op ons rekeningnummer BE53 0000 0000 5353 met de mededeling "INDONESIE" of op www.1212.be.

Rode Kruis-Vlaanderen is lid van het Consortium 12-12 voor noodhulpsituaties.

 

Live nieuws updates:

  • 25/10/2018 00:00

    Nursiah: “Iedereen dacht dat ik dood was”

    Het is ondertussen al meer dan drie weken geleden dat de aardbevingen en tsunami lelijk huishielden op Sulawesi, een Indonesisch eiland. In nieuws- en mediatermen lijken drie weken op een eeuwigheid, maar voor de inwoners van Sulawesi blijven de gevolgen van het natuurgeweld een dagelijkse realiteit, waar ze elke dag opnieuw bij het ontwaken opnieuw mee geconfronteerd worden. 

    Nursiah had een huisje nabij de kustlijn in Mamboro, een vissersdorpje in Centraal-Sulawesi. Telkens ze terugdenkt aan de dag waarop haar huis totaal verwoest werd moet ze huilen. “Iedereen dacht dat ik dood was”, vertelt ze, terwijl ze in de puinhoop van haar huis zoekt naar kleren en spullen die nog bruikbaar zijn.

    Alles is hier met de grond gelijkgemaakt door grote modderstromen. “Ik stond onder de douche toen plots alles begon te beven. Ik was in shock en kon me amper bewegen.” Gelukkig had haar buurman haar opgemerkt en trok hij haar mee naar een open ruimte in de buurt van de kust. Ze vluchtten voor vallende brokstukken en voor vervaarlijk ombuigende palmbomen, niet beseffend dat de tsunami hen op de hielen zat. 

    “Plots zagen we immense golven onze richting uitkomen. Maar ik kon me nog steeds niet voortbewegen: mijn benen blokkeerden, ik was in totale paniek.” Opnieuw was daar haar moedige buurman die haar naar de heuvels sleurde. Zo konden ze allebei aan de alles opslokkende golven ontsnappen.

    Vlak na de tsunami lagen alle communicatielijnen plat. Nursiah kon haar 17-jarige zoon niet bereiken. “Ik kon hem niet vertellen dat ik nog leefde. Hij dacht dan ook dat ik gestorven was in de golven.” Uiteindelijk slaagde Nursiah erin om het dorpshoofd te informeren dat ze nog leefde. Die wist op zijn beurt haar zoon op te sporen en bracht het gezin opnieuw bij elkaar.

    Het verhaal van Nursiah is er één uit vele. In de chaos en paniek van de natuurramp verliezen familieleden elkaar uit het oog op zoek naar een plek die beschutting biedt. Eén van de activiteiten van het Indonesische Rode Kruis is dan ook het verzamelen van nieuws over familieleden. Dat kan onder andere via de website van Restoring Family Links, waar zowel zoekende familieleden een dossier kunnen openen, als gezochte familieleden kunnen laten weten dat ze veilig en wel zijn. Daarnaast biedt het Rode Kruis psychosociale bijstand aan de getraumatiseerde overlevenden. Daar ligt de nadruk op met elkaar praten: lotgenoten kunnen elkaars leed nu eenmaal het best begrijpen. Hulpverleners faciliteren deze traumaverwerking onder andere door veilige ruimtes in te richten waar mensen samen kunnen komen. 

lees alle updates