Het zal je maar gebeuren...

04/11/15

Elke dag fietst Hannelore Vens (24) uit Brugge naar haar werk in Aalter. Soms, als ze opziet tegen de lange tocht van 30km, neemt ze de trein. Dat is ook het geval op maandag 1 september 2014. Hannelore is net terug uit vakantie en klaar om aan een nieuwe werkweek te beginnen. Maar na een ongelukkige val komt ze op de sporen terecht, waar ze wordt aangereden door een aankomende trein. Het verdict is hard, heel hard. Op een -voor de meeste mensen- normale maandagochtend verliest de jonge vrouw haar beide benen. Maar haar vechtlust blijkt onaantastbaar.

“Het is een geluk bij een ongeluk dat het in een station gebeurde”, vertelt Hannelore. “Daardoor waren er meteen veel mensen die me konden helpen en ook de hulpverleners waren snel ter plaatse.” Maar die eerste momenten waren erg kritiek: door de aanrijding werden haar benen geamputeerd en verliest Hannelore erg veel bloed via haar slagaders. “Ik verkeerde in levensgevaar, maar de hulpverleners slagen er gelukkig in om de wonden zo goed mogelijk af te binden en mij tot in het ziekenhuis te krijgen.”

Bij aankomst in het ziekenhuis krijgt Hannelore snel extra bloed en worden haar aders dichtgeschroeid. Beide behandelingen zorgen ervoor dat Hannelore niet meer in levensgevaar is. Maar dat is uiteraard nog maar het begin. Het begin van een loodzware periode. Na 3 liter bloed, 9 operaties en bijna 3 maanden verhuist Hannelore naar het UZ in Gent. Daar is ze sinds november 2014 volop aan het revalideren.

Op de vraag hoe het nu met haar gaat, antwoordt ze “Met vallen en opstaan”. En dat geldt zowel  letterlijk als figuurlijk. Hannelore leert nu stappen met prothesen; elke dag opnieuw een paar minuten met krukken. Deze maand, na een jaar revalideren, mag ze naar huis. Nu is dat voorlopig enkel in het weekend. “Ik spendeer dan veel tijd met vrienden, want zij zijn heel erg belangrijk voor mij. En we lachen evenveel, neen, misschien zelfs meer, dan vroeger. Als er één ding is dat ik aan de mensen wil meegeven, is dat ze moeten genieten van elk moment, want het kan zo voorbij zijn.”

 

 


Verwante items

  • ​Herinner je je nog hoe we deze zomer alle A, B en O's lieten verdwijnen? Met de Missing Type campagne schudden we de Vlaming op een originele manier wakker over het belang van bloedgroepen. Dat vond ook de jury van de Kortom Communicatieprijs: Missing Type is een van de genomineerden! Niet alleen…

    Lees meer...
  • In juli 2007 heeft An Luyten een vrije dag die helemaal anders loopt dan gepland. Vanuit haar woonplaats Antwerpen vertrekt ze in de namiddag met de wagen. Aan een kruispunt in het midden van het stadscentrum neemt ze een afslag naar links, maar moet plots het rempedaal induwen omdat een stroom…

    Lees meer...
  • Maar liefst 150 organisaties en bedrijven lieten de A’s, O’s en B’s uit hun naam of logo verdwijnen in het kader van de Missing Type-campagne die vorige week opgestart werd. Heel wat mensen deden hetzelfde op social media. Een ongelooflijk mooie ondersteuning van deze campagne!  De bedoeling van…

    Lees meer...

Deel dit nieuws:

Op de hoogte blijven? Schrijf je in op onze nieuwsbrief: