Het antwoord op deze nieuwe ontwikkelingen kwam er in 1977, met de aanvaarding
van twee Aanvullende Protocollen bij de Verdragen van Genève.
Het Eerste Aanvullend Protocol breidt het aantal conflicten uit waarop de regels voor
internationale conflicten van toepassing zijn. Nationale bevrijdingsoorlogen tegen een
koloniale macht, een vreemde bezetting of een racistisch regime worden als internationale conflicten beschouwd. Belangrijk is ook dat een aantal fundamentele beginselen inzake de methoden en middelen van oorlogvoering in de protocollen geïntegreerd worden en dat de bescherming van het burgerlijk medisch personeel, van de burgerbevolking en hun goederen tegen de gevolgen van de vijandelijkheden wordt uitgebreid.
Het Tweede Aanvullend Protocol is volledig gewijd aan niet-internationale of interne
gewapende conflicten. Gezien het aantal interne conflicten, is het Tweede Aanvullend Protocol dan ook een belangrijke aanvulling op de Verdragen van Genève. Bovendien is het een welkome bijdrage tot het verstevigen van de humanitaire bescherming in interne conflicten. Het is wel opvallend dat de regels die gelden in interne conflicten veel minder omvangrijk zijn dan de regels voor internationale conflicten. Staten zijn immers weigerachtig om internationale regels te aanvaarden die beperkingen stellen aan de uitoefening van de macht op hun eigen grondgebied.